Wij wisten vanaf het eerste moment dat deze avond anders zou zijn. Niet omdat het op de agenda stond, maar omdat het zo voelde. Zaterdag 10 januari namen wij als schuttersgilde St. Switbertus afscheid van onze beschermvrouwe, Annette Bronsvoort. Geen formeel vaarwel, maar een avond die paste bij wie zij voor ons is geweest.

Samen met haar man Albert Jan haalden we haar thuis op. Dat was geen protocol, maar een vanzelfsprekend gebaar. Bij aankomst bij De Swite wachtten trompetgeschal, trommels, vaandels en een erehaag van handbogen. Zo ontvangen wij iemand die bij ons hoort.

Twaalf jaar lang was Annette meer dan een naam op papier. Ze was aanwezig. Bij huldigingen, jubilea en bijeenkomsten. Ze kende onze mensen, stelde vragen, luisterde. Ze begreep dat een gilde draait om broederschap, trouw en dienstbaarheid — niet als woorden, maar als praktijk.

De nieuwjaarsbijeenkomst werd dit jaar een avond van samen laten zien wie wij zijn. Met muziek van Lumio en Stixx en met dans, kleur en beweging. Niet strak geregisseerd, maar levendig. Zoals het gilde zelf. Annette zat niet langs de kant; ze deed mee. Ze danste mee met de linedancers, keek aandachtig naar de jeugd, leefde mee met zenuwen en prestaties.

Bij het optreden van de twirl- en majorettegroep zagen wij haar reageren zoals wij dat doen: trots. Vooral bij de solo van Sanne. De staande ovatie die volgde kwam recht uit het hart. Dat moment zei meer dan duizend woorden.

Ook bij de vendeliers zagen we herkenning. Annette weet hoeveel oefening, discipline en vertrouwen achter een vaandel schuilgaan. Het applaus was luid, maar de waardering stil en diep.

Tussen de optredens door werd er gesproken, gelachen en herinneringen gedeeld. Geen afstand, geen rolverdeling. Annette was gewoon Annette. Iemand die wist hoe belangrijk verenigingen zijn en die ons altijd een steuntje in de rug gaf wanneer dat nodig was.

De avond kreeg een feestelijk einde met de Dokters Swingende Infuustoeters. Wat begon als een kleine muzikale ode groeide uit tot een avond vol verbondenheid. Er werd ingehaakt, gedanst en gelachen. Precies zoals wij het kennen — en zoals Annette het in al die jaren heeft leren kennen.

Waar carnaval, kermis en schutterstradities in 2014 nog nieuw voor haar waren, groeide zij met ons mee. Niet omdat het moest, maar omdat ze wilde begrijpen wie wij zijn.

Wij namen afscheid met woorden van dank en waardering. Niet alleen voor wat zij deed, maar vooral voor hoe zij het deed. Annette Bronsvoort was twaalf jaar onze beschermvrouwe.